तुळसीमूळमृत्तिका जो लावी भाळीं ।
अनुदिनि तुळसीतीर्थी करितो आंघोळी ।
तुळसीकाष्ठीं ग्रीवा मंडित वनमाळी ।
त्याच्यासंगें राहे हरि सर्वकाळीं || १ ||
जय देवी जय देवी जय माये तुळसी ।
अक्षय मोक्षाचें निजपद भावें देसी ॥ धृ०॥
मंजरिया हो तुझ्या वज्राच्या धारा ।
पापाचे पर्वत जळती तनुभारा ।
आले यमकिंकर म्हणती रविकुमरा ।
तुळसीमूळें न दिसे पापासी थारा ।। जय || २||
तुझिया एका दळें सोडविले देव ।
म्हणुनी तुझ्या चरणीं धरिला दृढ भाव ।
वृंदे वस्तीसी तूं मज देई ठाव ।
मुक्तेश्वर म्हणे पें मुख्य सद्भाव ।। जय ।।३।।
No comments:
Post a Comment