आतां विश्वात्मकें देवे। येणे वाग्यज्ञे तोषावे।
तोषोनि मज द्यावें । पसायदान हें ॥१॥
जे खळांची व्यंकटी सांडो । तयां सत्कर्मी रति वाढो ।
भूतां परस्परें पडो | मैत्र जीवांचे ॥२॥
दुरितांचे तिमिर जावो । विश्व स्वधर्मसूर्ये पाहो।
जो जे वांछील तो तें लाहो । प्राणिजात ॥३॥
वर्षत सकळा मंगळी । ईश्वरनिष्ठांची मांदियाळी ।
अनवरत भूमंडळी । भेटतु भूतां ॥४॥
चलां कल्पतरूंचे आरव । चेतना चिंतामणींचे गाव ।
बोलते जे अर्णव । पीयूषाचे ॥५॥
चंद्रमे जे अलांछन । मार्तंड जे तापहीन ।
ते सर्वांही सदा सज्जन | सोयरे होतु ॥६॥
किंबहुना सर्व सुखी । पूर्ण होऊन तिहीं लेकीं ।
भजिजो आदिपुरुषीं । अखंडित ॥७॥
आणि ग्रंथोपजीविये । विशेषीं लोकीं इये ।
दृष्टादृष्टविजयें । होआवें जी ॥८॥
येथे म्हणे श्री विश्वेश्वरावो । हा होईल दानपसावो ।
येणें वरें ज्ञानदेवो । सुखिया झाला ॥९॥
No comments:
Post a Comment